Περιστασιακή single mom

Πως μπορεί μια δουλειά να σε μετατρέψει από σύντροφο-μαμά σε περιστασιακή single mom; Και όμως γίνεται! Όταν ο σύντροφός σου λείπει από το σπίτι για μέρες, βδομάδες ή μήνες. Αυτή η ανάρτηση είναι καθαρά για μενα, για την ψυχολογία μου, την ηρεμία μου, για να τα βγάλω από μέσα μου... Και για κάθε μανούλα σαν και μενα, για να ξέρει ότι δεν είναι μόνη!

Όλα ξεκίνησαν πριν πολλά χρόνια (πω πω αισθάνομαι μαθουσάλας ξαφνικά!). Από τότε που γνωριστήκαμε με τον σύζυγό μου, γνώριζα για τη δουλειά του και τις απαιτήσεις της. Παρόλα αυτά δεν με σταμάτησε από το να είμαστε μαζί. Εξάλλου για μενα τα συναισθήματα είναι πιο σημαντικά! Βέβαια όταν είσαι απλά ζευγάρι, δεν έχεις τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που φέρνουν τα παιδιά και συχνά δεν τις φαντάζεσαι καν (ή μάλλον τις φαντάζεσαι πολύ πιο απλουστευμένες). Γενικότερα εγώ ζούσα στο ροζ συννεφάκι μου και πίστευα ότι όλα θα έρθουν εύκολα, όμορφα, απλά και μαγικά... θα γίνουν από μόνα τους!

Με τον ερχομό των παιδιών τα πράγματα άλλαξαν. Οι λίγες μέρες απουσίας από το σπίτι άρχισαν να γίνονται κουραστικές και τρομακτικές και δεν έχουν πια καμία σχέση με την πρότερη κατάσταση όπου η απόσταση ήταν αφορμή για να "τονωθεί" η σχέση. Τώρα πια υπάρχουν διαστήματα που νιώθω - και στην ουσία είμαι - πραγματικά single mom. Όταν ο μπαμπάς λείπει από το σπίτι για κάποιους μήνες και δυστυχώς η επικοινωνία είναι αραιή, τα παιδιά παλεύουν να αποδεχτούν ότι δεν τα παράτησε κανείς και εγώ παλεύω με τις μικρές καθημερινές προκλήσεις μόνη... ναι είμαι μια single mom και ας μη το θέλει κανένας από τους δυο μας.

Όχι, δεν θα το παίξω "ειδική". Αν περίμενες ένα άρθρο με συμβουλές, έκανες λάθος. Απλά προσπαθώ για το καλύτερο και ελπίζω πως θα τα καταφέρω. Πρέπει να τα καταφέρω, γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή! Στην ουσία όμως δεν ξέρω πως να το χειριστώ.

Από τη μία έχω τον αντρούλη μου και δοξάζω το Θεό που είμαστε μαζί, ενωμένοι και αγαπημένοι στην οικογένειά μας. Προσπαθώ να μπω στη θέση του, αλλά είναι δύσκολο. Αναγκάζετε να αφήσει την οικογένειά του χάριν της δουλειάς και απλά στην παρούσα φάση δεν έχει επιλογή, ούτε λόγο. Προσπαθεί να επικοινωνήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, να ακούσει εμένα και τα παιδιά, τα παράπονα και τις περιπέτειές μας και να καλύψει το κενό της φυσικής απουσίας του.

Από την άλλη έχω τα παιδιά που είναι μικρά ακόμη και δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν για ποιο λόγο λείπει ο μπαμπάς. Εννοείται ότι το εξηγώ και προσπαθώ να το δώσω με παραδείγματα και ιστορίες που καταλαβαίνουν και αντιλαμβάνονται, όμως και πάλι η έννοια της "δουλειάς" είναι δύσκολο να κατανοηθεί από ένα 2χρονο. Μερικές φορές αισθάνομαι πως κάθε φορά τα παιδιά βιώνουν μια εγκατάλειψη ή ένα μικρό διαζύγιο! 

Όταν ο ταρζανάκος μου ήταν 3 με ρωτούσε συχνά αν θα ξανάρθει ΠΟΤΕ ο μπαμπάς... ακόμη και αν έλειπε μόνο ένα 3ήμερο ή μια βδομάδα. Εκεί απλά λιώνεις μέσα σου και εξηγείς με χαμόγελο και αγάπη! Τώρα πια στα 4+ φαίνεται ότι το έχει καταλάβει, αλλά εννοείται ότι δεν το έχει αποδεχτεί και δεν θέλει κιόλας! Μιλάει με τον μπαμπά του, του λέει τα νέα του, αναφέρετε συνέχεια σε αυτόν σαν να είναι συνέχεια στο σπίτι και γενικά έχει μια συμπεριφορά πολύ βοηθητική προς εμένα. Ωστόσο, υπάρχουν συχνά στιγμές που βάζει τα κλάματα, που λέει πως δεν αντέχει να περιμένει άλλο την επιστροφή του μπαμπά, ξυπνάει κάποια πρωινά έχοντας πάρει την απόφαση ότι "σήμερα θα γυρίσει γιατί μου έλειψε" και επίσης μια μέρα αποφάσισε να τηλεφωνήσει στη δουλειά και να απαιτήσει να γυρίσει ο μπαμπάς (ε ναι, είναι παιδί μου!). 

Ωστόσο μετά από μήνες απουσίας, βλέπω τα παιδιά μου να έχουν μεταλλαχθεί, να κάνουν κάθε μέρα μία μικρή επανάσταση, να έχουν περισσότερα νεύρα και γενικά να έχουν κουραστεί από την όλη κατάσταση. Φυσικά στις πιο δύσκολες φάσεις συμβουλεύτηκα ψυχολόγο για να μπορέσω να διαχειριστώ τη συμπεριφορά τους. Μια γνώμη ενός ειδικού βοηθάει σίγουρα, ειδικά αν το παιδάκι σου δεν τρώει για μέρες. Αλλά ας μη γελιόμαστε... αυτό που είναι βάλσαμο και γιατρεύει τα πάντα είναι η επιστροφή του μπαμπά, η παρουσία και των δύο γονιών στο σπίτι, γιατί τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο γονείς!

Και δεν φτάνει που είσαι μόνη μαμά (εννοώ μόνη, χωρίς γονείς-πεθερικά, νταντάδες), τρέχεις στα σχολεία, στις δραστηριότητες, να μαγειρέψεις, να καθαρίσεις κλπ κλπ, να σου έρχονται και οι άτιμες οι αρρώστιες... Και τι κάνεις τότε; Θα μου πεις εννοείται πως φροντίζεις τα παιδιά σου. Συμφωνώ, αλλά όταν χτυπάει εσένα η αρρώστια; Και όταν είσαι τέζα στον καναπέ, με το θερμόμετρο παραμάσχαλα, αγκαλιά με τη λεκανίτσα σου (για τους εμετούς) και σε μια κατάσταση απόλυτης νιρβάνας; Και τα παιδιά σου είναι ουσιαστικά μόνα στο σπίτι, γιατί δεν έχεις βοήθεια...; Εκεί αρχίζουν τα πολύ δύσκολα... Ειδικά όταν ακούς μέσα στη νιρβάνα σου τα μικρά σου να μοιράζονται για μεσημεριανό ότι έχουν βρει στα ντουλάπια (από κριτσίνια, μπισκότα, μέχρι ζελεδάκια). Εκεί και αν έχεις τύψεις! Εκεί και αν αισθάνεσαι μόνη! [Για την ιστορία, τα παιδιά μου δεν λιμοκτόνησαν τελικά. Μόλις επικοινώνησα με το περιβάλλον τους παρήγγειλα απ' έξω. Αγιο delivery!]

Και κάπου εκεί βγαίνουν και οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις, και αυτό το άτιμο το παιχνιδομάγαζο βγάζει αυτή τη διαφήμιση με τον ναυτικό που μιλάει με το παιδάκι του τα Χριστούγεννα. Και κάθε φορά που τη βλέπω απλά σπαράζω. Για κάποιους μπορεί να μη λέει τίποτα, για μένα λέει πολλά. [Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όλες τις μανούλες-συζύγους ναυτικών!]

Δεν θα αναφερθώ καθόλου στις πραγματικές ηρωίδες της ζωής που όλο αυτό το περνάνε επί μονίμου βάσεως, με παιδιά που μπορεί να χρειάζονται ειδική περιποίηση, με ανίατες ασθένειες και με καθόλου βοήθεια! Απλά προσκυνώ! Αξίζετε τον θαυμασμό όλων!

Αν λοιπόν είσαι και εσύ μία single mom, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη, να ξέρεις πως δεν είσαι μόνη. Υπάρχουν πάρα πολλές εκεί έξω σαν και μας που παλεύουν μόνες. Αλλά και από επιλογή να είσαι, ούτε εσύ είσαι μόνη, γιατί υπάρχουν και άλλες τόσες! 

Εσύ μόνη μαμά μπορείς και θα τα καταφέρεις να ανταπεξέλθεις σε αυτό! Γιατί είσαι δυνατή και μπορείς να καταφέρεις τα πάντα!

1 χρόνος blogging

Πέρασε κιόλας ένας ολόκληρος χρόνος... Το Mom of mess έγινε ενός έτους!!! Είμαι πολύ περήφανη που το "παιδάκι" μου μεγάλωσε. Η σκέψη μου, το δημιούργημά μου, πήρε σάρκα και οστά και κατάφερε να ολοκληρώσει κιόλας τον πρώτο χρόνο ζωής του. Ένας χρόνος μαγικός, υπέροχος, ονειρεμένος, με τα πάνω και τα κάτω του... όπως κάθε χρόνος στη ζωή μας!

Τί αποκόμισα από τον πρώτο μου χρόνο ενασχόλησης με το blogging?

Πρώτα απ' όλα αυτό που είχα και εξαρχής στο μυαλό μου: την αποφόρτισή μου μέσα από το γράψιμο. Όταν τα νευράκια χτυπούσαν κόκκινο, εγώ καθόμουν απλά και έγραφα. Κάποια κείμενα δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ (για ευνόητους λόγους!!! χαχαχα!!!), ενώ άλλα μετέτρεψαν την ένταση σε δημιουργικότητα. 

Αυτό όμως που με εξέπληξε ευχάριστα στον χώρο του blogging είναι οι καινούργιες γνωριμίες με άλλες bloggers και η στήριξη που πήρα στα πρώτα βήματα μου από τελείως άγνωστους ανθρώπους που δεν είχαν να κερδίσουν κάτι. Μέσα από ομάδες bloggers στα social media γνώρισα και άλλους ανθρώπους σαν και μενα με τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανησυχίες, που μου δείξανε ότι δεν είμαι μόνη! Είμαστε μια μεγάλη blogοπαρέα!

Φυσικά και δεν έλειψαν και οι κακεντρέχιες… αλλά άνθρωποι είμαστε και αυτά δεν λείπουν από κανένα χώρο δυστυχώς! Η πιο περίεργη στιγμή μου ήταν όταν μετά τους πρώτους μήνες κάποιοι κατάφεραν να μου μπλοκάρουν τους λογαριασμούς μου στα social media κάνοντας αναφορές για προσβλητικό και ακατάλληλο περιεχόμενο. Δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω για ποιο λόγο κάποιος να μπει σε τόσο κόπο και ειδικά για ένα καινούργιο blog σαν το Mom of mess… αλλά όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Έτσι γνώρισα ανθρώπους που με βοήθησαν πραγματικά να βγάλω μια άκρη (μιας και είχα πελαγώσει) και έμαθα και εγώ περισσότερα για το πως να λύνω τέτοιου είδους προβλήματα. Τέλος καλό όλα καλά!

Το πιο μαγικό όμως αυτής της χρονιάς ήταν τα μηνύματα των αναγνωστών (και bloggers-αναγνωστών) και η θετική ενέργεια που αποκόμισα μέσα από αυτά! Είναι υπέροχο να συνειδητοποιείς ότι αυτά που γράφεις κάποιοι τα διαβάζουν, ίσως ακόμη και να ταυτίζονται μαζί σου και άλλοι με κάποιο τρόπο τα αξιοποιούν. Η θετική ενέργεια από όπου και αν προέρχεται είναι πάντα όμορφη, θεμιτή και δίνει μία ώθηση για να συνεχίσω παρακάτω!

Σας ευχαριστώ πολύ όλους όσους ήσασταν μαζί μου σε αυτόν τον πρώτο χρόνο του Mom of mess! Και εις άλλα με υγεία!

Χριστίνα - Mom of mess

Υ.Γ. Για όσους αναρωτιέστε που χάθηκα τους τελευταίους μήνες, έρχεται σύντομα ανάρτηση που θα δίνει εξηγήσεις. Πέρασα μια πολύ δύσκολη περίοδο, αλλά επανήλθα δριμύτερη!

Όταν η μαμά αρρωσταίνει... ή αλλιώς το χρονικό της άρρωστης μάνας!

Και ποιος σου είπε ότι μπορείς να αρρωστήσεις? Είσαι μάνα κυρία μου! Έχεις υποχρεώσεις! Όλοι σε χρειάζονται και συ θες να αράξεις? Αν είναι δυνατόν... τς τς τς!!! 

Όλα ξεκίνησαν την εβδομάδα που μας πέρασε... κλασσικά και πάλι μία μέρα πάμε παιδικό σταθμό, πέντε στο σπίτι! Τα μικρά άρρωστα από την Τρίτη με τρελό βήχα, να πνίγονται στον ύπνο τους (καλά τα είδα όλα, τρόμαξα πάρα πολύ), ο σύζυγος στη δουλειά να επιστρέφει απόγευμα (και όχι κάθε μέρα, κάποια βράδια κοιμάται και στη δουλειά, ω ναι!) και εγώ εδώ στις επάλξεις, οπού από την Τετάρτη δεν τις κρατώ και πολύ καλά! Να έχω λοιπόν τον πυρετούλη μου, τον απίστευτο βήχα (που νόμιζα πως θα μείνω), μπούκωμα να μην παίρνω ανάσα και φυσικά τα αγόρια μου... 

Πως θα απασχολήσεις στο σπίτι τα παιδιά επί μία εβδομάδα χωρίς τηλεόραση? Και τι δεν κάναμε: πλαστελίνη, ζωγραφική, διάβασμα, θεατρικά, μάχη, δαχτυλοκουκλάκια, παιχνίδια ρόλων (ιππότες, σούπερ ήρωες κλπ), μουσική, χορό, κλπ κλπ. 

Φυσικά ύπνος μηδέν! Ο μικρός να με έχει ξεζουμίσει, να θηλάζει σαν νεογέννητο! Να έχω και το νου μου μην πνιγούν στον ύπνο τους! Εγώ κομμάτια, να πέφτω στα πατώματα λίγο πριν τη λιποθυμία και τα μικρά να με καβαλάνε, να μου πατάνε τα μαλλιά, να ανεβαίνουν πάνω στην κοιλιά μου και να χοροπηδάνε στο διάφραγμα (όχι δεν πονάει καθόλου!), να μου δίνουν χαστουκάκια για να συνέλθω (ειλικρινά ποιος τους τα έμαθε αυτά?) και να θέλουν να παίξουμε μάχη...!!! Τα νεύρα κρόσσια, γιατί τα σιρόπια που παίρνουν τους προκαλούν υπερένταση και απίστευτη γκρίνια! Και σαν να μην μου έφταναν όλα αυτά να πρέπει να κυνηγάω τα παιδιά ολημερίς με έναν ορό στο χέρι (μπας και γλιτώσουμε και την ωτίτιδα), να έχω πάνες, αλλάγματα και μπάνιο! 

Και φυσικά να πρέπει και να μαγειρέψω! Γιατί εντάξει δεν θα βάλω σκούπα με τον πυρετό, αλλά ένα φαΐ χρειάζεται στο σπίτι. Και εννοείται να πλύνω και τα πιάτα που ακολουθούν! Ε και δεν τελειώνουν και το γάλα, το τυρί, οι μπανάνες, τα φάρμακα? Μαντέψτε ποιος πήγε και για αυτά... μαζί με όλη την συμμορία! 

Αυτά συμβαίνουν όταν δεν έχεις βοήθεια από γονείς και μεγαλώνεις τα παιδιά σου μόνη με τον σύζυγο! Εμείς είμαστε και οι δύο από την επαρχία και δεν έχουμε τους γονείς μας κοντά, στην Αθήνα. Απ’ τη μια καλό, γιατί είμαστε από μακριά και αγαπημένοι και δεν παρεμβαίνει κανείς στο σπίτι μας, όμως από την άλλη κάτι τέτοιες στιγμές, πλήρους αποσύνθεσης, τη θες τη σουπίτσα από τη μαμά ή και από την πεθερά, δεν λέω όχι! 

Το αποκορύφωμα όλων η σημερινή μέρα, όπου ο ταρζανάκος μου ζήτησε να φτιάξω τηγανητές πατάτες και αφού έφαγα όλο το πρωί στην κουζίνα να μαγειρεύω και να πλένω, μετά δεν μπορούσα να φάω τίποτα, γιατί δεν είχα όρεξη! Και τι κάνανε τα παιδιά όλο το πρωί με τον μπαμπά τους...??? Βλέπανε ταινίες της Disney στον υπολογιστή!!! Έλεος!!! Εγώ με πυρετό να προσπαθώ να τα απασχολήσω δημιουργικά και ο μπαμπάς απλά άραξε μαζί τους να δουν ταινία! Εγώ γιατί δεν δικαιούμαι να αράξω??? Έτσι και κάτσω στον καναπέ μου ορμάνε όλοι! 

Αυτά τα ωραία και κουραστικά από εμένα και τη βδομάδα μας. Ετοιμάζω μέρες μια ανάρτηση για το μπλογκ, αλλά από την κούραση δεν την ολοκλήρωσα ποτέ! Έτσι αποφάσισα να βγάλω το άχτι μου, να γκρινιάξω ελεύθερα, να πω και γω τα παράπονά μου και πιστεύω κάποιες θα με καταλάβετε! 

Αχ, είναι πολύ δύσκολο να είσαι μαμά μερικές φορές! Θέλω και γω κάποιον να με νταντέψει και να μου πει «κάτσε και κοιμήσου μέχρι να γίνεις καλά»! Αντ’ αυτού τρώω τα χαστουκάκια μου και ακούω «έλα μαμά, σύνελθε, σήκω, μπορείς, θα τα καταφέρεις». Πάντως δεν μπορώ να πω, είναι υποστηρικτικά τα μικρά μου, πιστεύουν σε μενα και τις δυνάμεις μου! 

Οι στόχοι μου για το 2019 και η λέξη της χρονιάς!

       Τα τελευταία χρόνια διαβάζω από τη φίλη blogger Κορίτσι Μάλαμα για τη λέξη της χρονιάς. Η ιδέα έχει ως εξής: μετά από ανασκόπηση και αξιολόγηση της χρονιάς που πέρασε, βλέπεις τι ήταν αυτό στο οποίο υστερούσες και επιλέγεις αυτή τη λέξη για να εστιάσεις εκεί όλη τη νέα χρονιά. Αυτή η ιδέα μου φάνηκε πολύ καλή, μιας και χρειάζομαι κάτι να με κινητοποιεί και να με εστιάζει στους στόχους μου.

Αφού, λοιπόν, συσκέφτηκα με τον εαυτό μου, κατέληξα ότι αυτό που μου λείπει κάθε χρόνο (και όχι μόνο την περασμένη χρονιά) είναι η ΟΡΓΑΝΩΣΗ και αυτή είναι η λέξη για το 2019. Αν οργανωθώ, επιτέλους, θα έχω τόσα πολλά οφέλη που θα αλλάξει η καθημερινότητά μας: θα εξοικονομήσω περισσότερο χρόνο, θα ζούμε σε ένα καλύτερο σπίτι και δεν θα έχω συνέχεια το άγχος για το πως θα κάνω το οτιδήποτε, μιας και θα το έχω ήδη σκεφτεί και σχεδιάσει.

Και να λοιπόν οι «οργανωμένοι» στόχοι μου για το 2019:

Προσωπικοί:

• Να προσέχω περισσότερο τον εαυτό μου:  σε θέματα υγείας (να πηγαίνω γυμναστήριο, να παίρνω τις βιταμίνες μου, να μην αμελώ το νήμα, κ.ό.κ.), αλλά και εμφανισιακά (να έχω ωραία μαλλιά, να μη φοράω συνέχεια τα ίδια ρούχα, να βάζω και καμιά κρεμούλα και να βάφομαι που και που).

• Κομμένη η ζάχαρη δοκιμαστικά για μένα για ένα 2μηνο. Διάβασα ότι η ζάχαρη κουράζει και είμαι ήδη αρκετά κουρασμένη! Το μελάκι μου όμως θα το τιμάω που και που!

• Να πίνω κάθε μία ώρα ένα ποτηράκι νερό. Έχω κατεβάσει μία εφαρμογή στο κινητό που ελέγχει την κατανάλωση νερού και σου υπενθυμίζει να πίνεις όσο συχνά θέλεις. Και σε επιβραβεύει όταν πιάσεις το στόχο σου! Είναι δυνατόν να έχουμε φίλτρο στο σπίτι για καθαρό νερό και γω να μην πίνω ούτε ένα ποτήρι την ημέρα?

• Να βρω χρόνο κάθε μέρα για να καθόμαστε με τον άντρα μου μόνοι μας –  project “όχι πια μόνο συγκάτοικοι”.

• Να οργανώσω καλύτερα τα οικονομικά μας φέτος. Από τότε που γίναμε τέσσερις δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά σε αυτόν τον τομέα. Οπότε πρέπει να ανακάμψουμε! Δεν έχει σημασία πόσα έχουμε, αλλά πως τα διαχειριζόμαστε!

• Να ανεβάζω κάθε βδομάδα ανάρτηση στο blog. Παρόλο που μου αρέσει πολύ δεν είναι δεδομένο, θέλει πολύ χρόνο και δουλειά και η κούραση συνήθως νικάει!

Οικογενειακοί:

• Να παίζω κάθε μέρα με τα παιδιά. Όταν ο άντρας μου ένα απόγευμα απόρησε που έπαιζα κυνηγητό με τα παιδιά, αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Νόμιζα ότι ήδη το έκανα, αλλά τελικά δεν παίζω μαζί τους, μόνο στριφογυρίζω ολημερίς στο σπίτι κάνοντας δουλειές.

• Να έχω προσωπικό χρόνο με κάθε ένα παιδί μία ώρα κάθε μέρα. Είναι πολύ δύσκολο, αλλά με λίγη οργάνωση θα τα καταφέρω!

• Να διαβάζω κάθε μέρα στα παιδιά από ένα βιβλίο τουλάχιστον στο καθένα. Παλιά διαβάζαμε πάρα πολύ, αλλά φέτος με το σχολείο έχει αλλάξει η ρουτίνα μας και πολλές μέρες τους βάζω για ύπνο και συνειδητοποιώ ότι δεν έχουμε διαβάσει καθόλου.

• Να κοιμούνται τα παιδιά κάθε μέρα στις 9.30 (για να έχουμε και χρόνο ως ζευγάρι).

• Να κοιμούνται τα παιδιά στα κρεβάτια τους. Το κρεββάτι είναι για δύο και δεν εννοώ τα δυο παιδιά μας αλλά την μαμά και τον μπαμπά (όχι γιατί τα άκουσα κ αυτά!).

• Να αρχίσουμε και πάλι να τρώμε πιο ισορροπημένα οικογενειακώς (κρέας, ψάρι, λαχανικά, φρούτα και πολλά μικρά γεύματα μέσα στη μέρα).

• Να βάλω τα παιδιά σε ρουτίνα κατανάλωσης νερού, γιατί μάλλον ακολουθούν τα χνάρια μου!

• Λιγότερη τηλεόραση φέτος στο σπίτι μας. Χάλασε από την αρχή του έτους, ζοριστήκαμε, αναδιοργανωθήκαμε και βρήκαμε την υγειά μας!

Σπίτι/DIY:

• Να εφαρμόσω ρουτίνα καθαριότητας στο σπίτι γιατί δεν πάει άλλο... προφανώς το σύστημα που είχα μέχρι τώρα δεν αποδίδει!

• Να εφαρμόσω πρωινή και βραδινή ρουτίνα (αλά κορίτσι μάλαμα).

• Να διαλέξω επιτέλους φωτογραφίες από το γάμο μας και τις βαπτίσεις των παιδιών για να φτιάξουμε άλμπουμ.

• Να γεμίσω με φωτογραφίες μας τις άδειες κορνίζες στον τοίχο που έχουν γίνει πια άποψη...

• Να αναδιοργανώσω τις ντουλάπες μας και να ξεσκαρτάρω ρούχα και παπούτσια για να έχουμε περισσότερο χώρο.

• Να συμμαζέψω κάποιες κούτες με προσωπικά μου αντικείμενα από τα φοιτητικά μου χρόνια.

• Να τακτοποιήσω το μπαλκόνι (από μπροστά που καθόμαστε είναι πολύ ωραίο, αλλά από το πλάι έχει καταντήσει αποθήκη).

• Να ξεκινήσω το ράψιμο. Έχω ένα σωρό ρούχα σε αναμονή προς επιδιόρθωση. Ο άντρας μου ακόμη περιμένει να του κοντύνω την καινούργια του φόρμα. Στο τέλος τον βλέπω να αγοράζει καινούργια! Πόση υπομονή να έχει ο άνθρωπος?

Η χρονιά μας ξεκινάει δυναμικά με πολλούς στόχους! Με λίγη οργάνωση θα τα καταφέρουμε!

Εσάς ποιοι είναι οι στόχοι σας για το 2019?

Ποια θα είναι η λέξη της χρονιάς σας?