Οι 5 γλώσσες της αγάπης των παιδιών

 Ας μιλήσουμε για κάτι πολύ πολύ σημαντικό... για την ΑΓΑΠΗ!!! Για την ακρίβεια, για μια ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από τις γλώσσες της αγάπης, που αναλύει υπέροχα ο Gary Chapman στα βιβλία του. Αυτή τη φορά όμως θα επικεντρωθούμε σε ότι πολυτιμότερο έχουμε, στα παιδιά!

Η αγάπη είναι το θεμέλιο της σχέσης γονιού-παιδιού και οπλίζει το παιδί με σιγουριά, ασφάλεια και υγιή αυτοεκτίμηση! Και όταν μιλάμε για αγάπη, εννοούμε την πραγματική αγάπη, την ανεπιφύλακτη, μια αγάπη πλήρης που αποδέχεται και επιβεβαιώνει ένα παιδί γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτά που κάνει. Ότι και αν κάνει το παιδί ο γονιός εξακολουθεί να το αγαπάει. Δεν αγαπάμε υπό όρους! Μόνο δίνοντας ανεπιφύλακτη αγάπη στα παιδιά μας θα είμαστε σε θέση να τα καταλάβουμε σε βάθος και να αντιμετωπίσουμε τις συμπεριφορές τους και αυτά θα νιώθουν καλά για τον εαυτό τους και θα είναι σε θέση να ελέγξουν το άγχος και τη συμπεριφορά τους καθώς μεγαλώνουν. Έτσι θα είναι πιο δεκτικά, δραστήρια διανοητικά, κοινωνικά, πνευματικά, θα αναπτύσσουν όμορφες σχέσεις και θα έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να ξεδιπλώσουν όλες τις δυνατότητές τους.

Μπορεί να αγαπάμε αληθινά το παιδί μας, αν όμως εκείνο δεν το αισθάνεται, δεν θα νιώθει ότι αγαπιέται. Και πως θα αισθανθεί την αγάπη μας; Αν μιλάμε στη δική του γλώσσα αγάπης. Αν μιλάμε τη γλώσσα της αγάπης του άλλου, μπορούμε να γεμίσουμε τη «συναισθηματική δεξαμενή» του με αγάπη.

Οι γλώσσες της αγάπης είναι πέντε:

• Σωματική επαφή
• Λόγια επιβεβαίωσης
• Ποιοτικός χρόνος
• Δώρα
• Πράξεις φροντίδας

 

Σε τι διαφέρουν οι γλώσσες αγάπης των παιδιών:

Τα μικρά παιδιά δεν έχουν μια κύρια γλώσσα αγάπης, όπως οι ενήλικες. Μάλιστα, μέχρι την ηλικία των 5 χρόνων συνήθως δεν παρουσιάζουν καμία προτίμηση ως προς κάποια γλώσσα αγάπης. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να τους μιλάμε σε όλες τις γλώσσες αγάπης για να είμαστε σίγουροι ότι γεμίζουν αγάπη, αλλά και για να τις μάθουν να τις μιλούν και τα ίδια. Από τα 5 και μετά είναι πιο εύκολο να διακρίνουμε μια κύρια γλώσσα αγάπης, αλλά και πάλι αυτό είναι πολύ εύκολο να αλλάξει μεγαλώνοντας. Η γλώσσα αγάπης των παιδιών δεν είναι κάτι σίγουρο και σταθερό. Και φυσικά μπορεί να αλλάξει και στην εφηβεία, που είναι έτσι και αλλιώς μία δύσκολη περίοδος αλλαγής και μετάβασης προς την ενηλικίωση.

 

Πως εκδηλώνονται οι πέντε γλώσσες της αγάπης των παιδιών:

 

Σωματική επαφή:

Τα μωράκια λαχταρούν απλά στοργική σωματική επαφή (αγκαλιές, φιλιά, χάδια). Ακόμη και το άλλαγμα της πάνας, το ντύσιμο, το μπάνιο και το τάισμα, εμπεριέχουν σωματική επαφή. Όσο μεγαλώνουν οι αγκαλιές, τα φιλιά και τα χάδια δεν θα χαθούν, όμως προστίθενται και άλλα: άγγιγμα σε χέρι/ώμο, φιλικό χτύπημα στην πλάτη, χάδι στα μαλλιά, κουβάλημα στους ώμους, πάλη στο πάτωμα, αεροπλανάκι στον αέρα, στροβιλίσματα του παιδιού, γαργαλητό, παιχνίδια με παλαμάκια (περνά-περνά η μέλισσα), διάβασμα αγκαλιά στην πολυθρόνα, κλείσιμο των ματιών (έκπληξη), “κόλλα το”, ομαδικά αθλήματα, υποδοχή και αποχαιρετισμός για το σχολείο με αγκαλιά/φιλί. Επίσης όταν τα παιδιά πονάνε ή είναι άρρωστα χρειάζονται περισσότερο χρόνο για παρηγοριά με σωματική επαφή.

Τα αγόρια, όπως και τα κορίτσια, χρειάζονται και αυτά τη σωματική επαφή. Ας μην τους τη στερούμε λόγω του φύλου τους!

Στα αγόρια, μεγαλώνοντας, η σωματική επαφή μπορεί να είναι πιο δυναμικού και βίαιου τύπου (πάλη, σπρωξίματα, χτυπήματα στο παιχνίδι, κεφαλοκλείδωμα, χειρονομίες όπως “κόλλα το”).

Επίσης, πολύ σημαντικό είναι να μην επιβάλλουμε στα παιδιά με το ζόρι τη φυσική επαφή. Ειδικά σε μεγάλα παιδιά στην εφηβεία. Βήμα-βήμα ώστε να νιώθουν εκείνα άνετα.

 

Λόγια επιβεβαίωσης:

Είναι πολύ σημαντικό να λέμε στα παιδιά μας «Σ’ αγαπώ», να ενθαρρύνουμε τις προσπάθειές τους και να τους επαινούμε για κάτι που κάνουν καλά! Προσοχή όμως με τους επαίνους, γιατί θέλουμε να έχουν βαρύτητα, να είναι πραγματικοί και αιτιολογημένοι. Αν χρησιμοποιούνται υπερβολικά συχνά, θα έχουν ελάχιστη θετική επίδραση. Και επιπλέον, αν τα παιδιά μας περιμένουν να ακούσουν το «μπράβο» σε ότι κάνουν, όταν βρεθούν σε ένα περιβάλλον που δεν θα ακούσουν έπαινο, θα υποθέσουν ότι κάτι δεν πάει καλά και θα αγχωθούν.

Η ένταση της φωνής μας έχει μεγαλύτερη επίδραση στην αντίδραση του παιδιού απ’ ότι τα λόγια μας. Και φυσικά η επιβολή απαγορεύσεων μπορεί να οδηγήσει στην αντίθετη κατεύθυνση. Καθοδηγούμε τα παιδιά μας με θετικό τρόπο και με στοργή, σκεπτόμενοι πως να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν ιδιότητες που θα τους χρησιμεύσουν στο μέλλον. Τα επιβεβαιωτικά λόγια καθοδηγούν το παιδί.

*Ιδέες για γονείς:

Αφήνουμε σημειώματα με ενθαρρυντικά μηνύματα ή λόγια αγάπης στα παιδιά μας σε διάφορα σημεία του σπιτιού, στην τσάντα τους ή τους στέλνουμε sms (για τα μεγαλύτερα παιδιά). Όταν λείπουμε μακριά, τηλεφωνούμε στα παιδιά μας για να τους πούμε ότι τα σκεφτόμαστε και τα αγαπάμε. Όταν είναι κακοδιάθετα τους θυμίζουμε τους λόγους που είμαστε περήφανοι για αυτά. Καληνυχτίζουμε τα παιδιά μας με ένα «σ 'αγαπώ». Κρεμάμε τις ζωγραφιές τους σε σημεία που θεωρούν σημαντικά. Όταν γίνεται κάποιο λάθος ή ατύχημα στην προσπάθειά τους να κάνουν κάτι χρήσιμο, χρησιμοποιούμε πρώτα λόγια αναγνώρισης που δείχνουν ότι ξέραμε τις καλές προθέσεις τους.

Για τα παιδιά που τα λόγια επιβεβαίωσης είναι η κύρια γλώσσα αγάπης τους τα «μη», οι απαγορεύσεις, τα αρνητικά σχόλια, οι φωνές και οι τσακωμοί είναι καταστροφικά και τους δείχνουν έλλειψη αγάπης.

 

Ποιοτικός χρόνος:

Ο ποιοτικός χρόνος σημαίνει εστιασμένη, απερίσπαστη προσοχή και είναι το δώρο της παρουσίας των γονιών στο παιδί. Το κάνει να νιώθει το πιο σημαντικό άτομο στον κόσμο για τον γονιό του. Φυσικά για να το πετύχουμε μπορεί να χρειαστεί να αφήσουμε για λίγο τις δουλειές μας στην άκρη ή να αλλάξουμε προτεραιότητες. Μπορούμε να εντάξουμε και το παιδί μας στις καθημερινές δουλειές μας, αντί να περιμένουμε να τελειώσουμε πρώτα, και να το μετατρέψουμε σε παιχνίδι. Στον ποιοτικό χρόνο είναι απαραίτητη η θετική βλεμματική επαφή από τον γονιό. Όταν μας μιλάει το παιδί είναι πολύ σημαντικό να σταματήσουμε ότι κάνουμε για λίγο και να το κοιτάξουμε στα μάτια. Ποιοτικός χρόνος δεν σημαίνει μόνο ότι κάνουμε πράγματα μαζί με το παιδί, μπορεί να έχουμε μια ποιοτική συζήτηση (ώστε να το γνωρίσουμε καλύτερα), αποκαλύπτοντας ιστορίες από το δικό μας παρελθόν, να μοιραστούμε σκέψεις και συναισθήματα. Ακόμη μπορούμε να διαβάσουμε στο παιδί μια ιστορία ή να δούμε μαζί το αγαπημένο του παιδικό, να πάμε μια βόλτα, να παίξουμε μαζί του στην παιδική χαρά (και όχι απλά να το παρακολουθούμε από μακριά), να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε ή απλά να φάμε μαζί του.

Για το παιδί που ο ποιοτικός χρόνος είναι η γλώσσα αγάπης του, ακόμη και η αρνητική προσοχή μοιάζει προτιμότερη από το να μην του δίνουν καθόλου προσοχή.

 

Δώρα:

Αν το παιδί σας θέλει να χαρίζει δωράκια στη δασκάλα του, αν παίρνοντας ένα δώρο παρατηρεί την κάθε λεπτομέρεια στο περιτύλιγμα/συσκευασία, αν το ανοίγει με επιφωνήματα και επιζητά την προσοχή σας καθώς το κάνει, αν βρίσκει ένα ειδικό σημείο στο δωμάτιό του για το δώρο, αν το επιδεικνύει παντού με καμάρι, τότε μάλλον η κύρια γλώσσα αγάπης του παιδιού σας είναι τα δώρα.

Η προσφορά ενός δώρου είναι έκφραση αγάπης και εκτίμησης και προσφέρεται χωρίς ανταλλάγματα. Είναι η χαρά της προσφοράς, μία ένδειξη ευγνωμοσύνης. Το πραγματικό δώρο δεν αποτελεί ανταμοιβή για υπηρεσίες, για να κάνει το παιδί τις δουλειές που του αναθέτουμε. Αυτό είναι «δωροδοκία» και όχι εκδήλωση αγάπης. Το δώρο πρέπει να είναι κάτι που θα έχει σημασία (όχι οικονομική, αλλά συναισθηματική) και ιδανικά να ταιριάζει με τα ενδιαφέροντα του παιδιού. Δεν έχει σημασία αν το φτιάξαμε ή το αγοράσαμε. Μπορεί να είναι και δώρο «της φύσης». Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σκεφτήκαμε και ότι κάθε φορά που θα βλέπει το δώρο μας θα του θυμίζει ότι το αγαπάμε.

Αν τα δώρα είναι η γλώσσα αγάπης του παιδιού σας μπορείτε να έχετε φυλαγμένα μερικά δωράκια μικρού κόστους (για όποτε αισθάνεστε ότι υπάρχει ανάγκη να το δώσετε, μπορείτε να έχετε ιδιαίτερα χαρτιά περιτυλίγματος ή κουτιά για να τυλίγεται τα δωράκια του, μπορείτε να κρύψετε ένα δωράκι στην τσάντα του για να το βρει αργότερα, μπορείτε να έχετε μαζί σας σνακ για να του δίνετε όταν είστε έξω, να του μαγειρέψετε το αγαπημένο του φαγητό ή επιδόρπιο, να του σερβίρετε το φαγητό του με ξεχωριστό τρόπο (ιδιαίτερη πιατέλα ή να ζωγραφίσετε με τα υλικά), μπορείτε να οργανώσετε ένα κυνήγι θησαυρού (με χάρτη και δώρο-έκπληξη) ή να οργανώσετε ένα πάρτι έκπληξη για τα γενέθλιά του.

 

Πράξεις φροντίδας:

Ως γονείς φροντίζουμε τα παιδιά μας, όμως σκοπός μας είναι να καλύψουμε κυρίως τις φυσικές ανάγκες τους. Για το παιδί που οι πράξεις φροντίδας είναι η γλώσσα αγάπης του, η εξυπηρέτηση και η προσφορά μας το αναπτύσσουν και συναισθηματικά. Η βοήθεια στα μαθήματα, στις προπονήσεις αθλημάτων, η επιδιόρθωση παιχνιδιών, το τάισμα, το άλλαγμα πάνας, το μπάνιο, το ντύσιμο είναι μερικές πράξεις φροντίδας. Αυτές οι πράξεις πρέπει να είναι κατάλληλες για την ηλικία κάθε παιδιού. Ναι μεν τα φροντίζουμε, αλλά όταν είναι έτοιμα τους διδάσκουμε πως να φροντίζουν και να εξυπηρετούν τον εαυτό τους και αργότερα τους άλλους. Είναι σημαντικό μέσα από το παράδειγμά μας να τους δείξουμε την προσφορά και την βοήθεια στους άλλους, ίσως και μέσα από τη συμμετοχή μας σε εθελοντικά προγράμματα μαζί με το παιδί μας.

Η φροντίδα του παιδιού μας είναι υποχρέωσή μας, αλλά όχι σκλαβιά. Η στοργική φροντίδα δεν επιβάλλεται, ούτε εξαναγκάζεται, αλλά είναι ένα δώρο που δίνεται ελεύθερα, επειδή θέλουμε να δώσουμε την ενέργειά μας στους άλλους. Αν λοιπόν δυσανασχετούμε επειδή εξυπηρετούμε τα παιδιά μας, παρεμποδίζουμε σοβαρά τη συναισθηματική τους ανάπτυξη.

 

Πως ανακαλύπτουμε την κύρια γλώσσα αγάπης του παιδιού μας:

• Παρατηρούμε πως εκφράζει την αγάπη του σε εμάς.
• Παρατηρούμε πως εκφράζει την αγάπη του στους άλλους.
• Ακούμε τι ζητάει συχνότερα.
• Παρατηρούμε για ποιο λόγο παραπονιέται συχνότερα.
• Του δίνουμε το δικαίωμα να διαλέξει ανάμεσα σε δύο επιλογές, από δύο διαφορετικές γλώσσες αγάπης (πχ «θα προτιμούσες να πάμε μαζί για γυμναστική ή να ψωνίσουμε καινούργια παπούτσια;», δηλ. επιλογή ανάμεσα σε ποιοτικό χρόνο και δώρο). Αν μετά από μερικές βδομάδες δείτε ότι οι περισσότερες επιλογές του τείνουν προς μία γλώσσα αγάπης, μάλλον αυτή είναι και η κύρια γλώσσα του.

 

Μην ξεχάσετε να διαβάσετε και για τους ενήλικες:

Οι 5 γλώσσες της αγάπης

Για περισσότερες πληροφορίες, ερωτήσεις, τεστ, βίντεο επισκεφτείτε τη σελίδα www.5lovelanguages.com

Τα βιβλία που έχω εγώ στα ελληνικά είναι:

• «Οι 5 γλώσσες της αγάπης», Gary Chapman, εκδ. Κλειδάριθμος
• «Οι 5 γλώσσες της αγάπης που καταλαβαίνουν τα παιδιά», Gary Chapman & Ross Campbell, εκδ. Μίνωας

Η ανάρτηση δεν είναι χορηγούμενη.

Οι 5 γλώσσες της αγάπης

 

Ας μιλήσουμε για κάτι πολύ πολύ σημαντικό... για την ΑΓΑΠΗ!!! Ουσιαστικά για μια ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από τις γλώσσες της αγάπης, που ξεδιπλώνεται μέσα από μια σειρά βιβλίων του Gary Chapman με τίτλο “Οι 5 γλώσσες της αγάπης” και αναφέρεται και σε πολλά ακόμη βιβλία αυτοβελτίωσης.

Τι είναι όμως οι γλώσσες της αγάπης και ποιες είναι αυτές;

Η γλώσσα της αγάπης είναι ο τρόπος που έχει κάθε άνθρωπος για να εκφράζει την αγάπη του και για να λαμβάνει αγάπη από τους άλλους. Καθένας μας έχει μια κύρια γλώσσα αγάπης (ή και δύο), με αυτό τον τρόπο δείχνει την αγάπη του στους άλλους και με τον ίδιο τρόπο θέλει να δείχνουν οι άλλοι την αγάπη τους σε αυτόν για να την καταλαβαίνει, να την εισπράττει. Πολλές φορές όμως η γλώσσα αγάπης του ενός είναι διαφορετική από την γλώσσα του άλλου και δυστυχώς με την πάροδο του χρόνου μπορεί να αρχίσει να δημιουργείται ένα συναισθηματικό κενό. Μιλώντας τη γλώσσα αγάπης του άλλου του δείχνουμε την αγάπη μας με τον τρόπο που την καταλαβαίνει αυτός (και όχι όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς), γεμίζουμε τη δεξαμενή αγάπης του. «Σκοπός της αγάπης δεν είναι να αποκτήσουμε εμείς κάτι που θέλουμε, αλλά να κάνουμε κάτι καλό για αυτόν που αγαπάμε.» (G.Chapman), για αυτό και σκοπός δεν είναι να δείξουμε στον άλλο την αγάπη μας έτσι όπως μας ευχαριστεί εμάς, αλλά όπως ο άλλος θα την εκλάβει ως αγάπη (όσο άβολο, περίεργο, απλό, χαζό, ασήμαντο ή ανούσιο μπορεί να φαντάζει στα δικά μας μάτια).

Οι γλώσσες της αγάπης είναι πέντε:

·         Σωματική επαφή

·         Λόγια επιβεβαίωσης

·         Ποιοτικός χρόνος

·         Δώρα

·         Πράξεις φροντίδας

Επιγραμματικά θα σας αναφέρω λίγα πράγματα για κάθε μία γλώσσα.

Σωματική επαφή:

Οποιαδήποτε μορφή σωματικής επαφής: ένα απλό άγγιγμα, ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί, το χάιδεμα των μαλλιών, το τρίψιμο της πλάτης, το κράτημα των χεριών και φυσικά η σεξουαλική επαφή.

 

Λόγια επιβεβαίωσης:

Σε αυτή τη γλώσσα αγάπης περιλαμβάνεται οποιαδήποτε λεκτική μορφή αγάπης: ένα απλό κομπλιμέντο, ευγενικά λόγια, γλυκόλογα, λόγια επιβεβαίωσης, λόγια ενθάρρυνσης. Με όλα αυτά τα λόγια γεμίζουμε τη δεξαμενή αγάπης του συντρόφου μας. Τα αντίθετα αποτελέσματα έχουν: η γκρίνια, τα παράπονα, οι τσακωμοί και οι διαπληκτισμοί (αφού είναι τα φυσικά αντίθετα αυτής της γλώσσας αγάπης).

 

Ποιοτικός χρόνος:

Στον ποιοτικό χρόνο ως γλώσσα αγάπης κατατάσσονται από μια απλή καθημερινή δραστηριότητα με τον σύντροφό μας (να δούμε μια ταινία μαζί, να μαγειρέψουμε μαζί), η συντροφικότητα, μια συζήτηση, μέχρι κοινές δραστηριότητες/εμπειρίες που δημιουργούν αναμνήσεις. Το πιο σημαντικό όμως είναι η φυσική και ψυχική παρουσία, να είσαι παρών ψυχή τε και σώματι, να κοιτάς τον άλλο στα μάτια, να τον ακούς προσεκτικά, να είσαι εκεί για αυτόν και τίποτα να μη σου αποσπά την προσοχή.

 

Δώρα:

Αν η κύρια γλώσσα αγάπης του συντρόφου σου είναι να δέχεται (και να δίνει) δώρα, τότε μπορείς να γίνεις πολύ καλός στο να προσφέρεις δώρα. Κατά τον G.Chapman είναι μία από τις πιο εύκολες γλώσσες αγάπης που μπορεί να μάθει κανείς. Για τους πιο «σφιχτούς» στα οικονομικά, αυτό θα είναι μια μεγάλη πρόκληση, αλλά να θυμάστε ότι επενδύετε στην αγάπη. Τέλος, σε μια δύσκολη περίοδο η φυσική μας παρουσία μπορεί να είναι πιο ισχυρό δώρο από κάτι απτό.

 

Πράξεις φροντίδας:

Η φροντίδα του άλλου έχει πολλές μορφές: από το να κάνεις μασάζ, μέχρι να πλύνεις τα πιάτα, να συμμαζέψεις ή να αλλάξεις το μωρό. Αν δεν ξέρεις πως να τον ευχαριστήσεις μπορεί να σε καθοδηγήσει ο σύντροφός σου μέσα από αιτήματα (όχι απαιτήσεις) για να ηρεμήσει/ξεκουραστεί. Ξεπεράστε τα στερεότυπα και απλά φροντίστε αυτόν που αγαπάτε.

Την πρώτη φορά που διάβασα το βιβλίο “Οι 5 γλώσσες της αγάπης” δεν με βοήθησε καθόλου! Γιατί; Επειδή εγώ δεν ήμουν ανοιχτή στο να αλλάξω! Επειδή βρισκόμουν σε μία τόσο ανώριμη και εγωιστική φάση της ζωής μου, που το μόνο που σκέφτηκα (για τον σύντροφό μου, όχι για μένα) είναι «ορίστε, τώρα ξέρεις ποια είναι η γλώσσα αγάπης μου, δώσε μου αγάπη!». Και φυσικά δεν έγινε τίποτα! Διότι και ο άλλος δεν μπορεί να σου δίνει συνεχώς αυτό που θέλεις, που για τον ίδιο είναι άβολο και ανοίκειο, και ταυτόχρονα να έχει μια άδεια δεξαμενή αγάπης. Κάποια στιγμή κουράζεται και πληγώνεται.

Αυτή τη φορά διάβασα το βιβλίο «Οι 5 γλώσσες της αγάπης που καταλαβαίνουν τα παιδιά» με ανοιχτό μυαλό και διάθεση προσφοράς. Και καθώς το διάβαζα κατανοούσα καλύτερα και τη γλώσσα αγάπης του συζύγου μου, την οποία ήδη γνώριζα, αλλά μέχρι τώρα απλά αδιαφορούσα! Και μέχρι να το τελειώσω, άρχισα να δουλεύω προς αυτή την κατεύθυνση, όχι τρομερά πράγματα, babysteps, αλλά λειτούργησε πραγματικά και το κλίμα στο σπίτι μας έγινε πιο ευχάριστο και ο σύζυγός μου πιο δοτικός ως προς τη δική μου γλώσσα αγάπης.

Μου αρέσει πάρα πολύ όλη η θεωρία των γλωσσών της αγάπης και έχω δει ότι και πρακτικά δουλεύει. Εννοείται βέβαια ότι δεν είναι εύκολο, δεν βγαίνει αβίαστα, θέλει μια υπενθύμιση προς τον εαυτό μας. Όμως όταν δίνεις αγάπη και ο άλλος την εισπράττει, τότε είναι πολύ πιο πιθανό και ότι θα λάβεις αγάπη. Είναι ένας υπέροχος τεράστιος φαύλος κύκλος αγάπης!

Συνεχίζεται...  

(έρχεται ανάρτηση που αφορά τα παιδιά)

Για περισσότερες πληροφορίες, ερωτήσεις, τεστ, βίντεο και όλη τη σειρά βιβλίων επισκεφτείτε την επίσημη σελίδα www.5lovelanguages.com

Τα βιβλία που έχω εγώ στα ελληνικά είναι:

·         «Οι 5 γλώσσες της αγάπης», Gary Chapman, εκδ. Κλειδάριθμος

·    «Οι 5 γλώσσες της αγάπης που καταλαβαίνουν τα παιδιά», Gary Chapman & Ross Campbell, εκδ. Μίνωας

Η ανάρτηση δεν είναι χορηγούμενη.

 

Περιστασιακή single mom

Πως μπορεί μια δουλειά να σε μετατρέψει από σύντροφο-μαμά σε περιστασιακή single mom; Και όμως γίνεται! Όταν ο σύντροφός σου λείπει από το σπίτι για μέρες, βδομάδες ή μήνες. Αυτή η ανάρτηση είναι καθαρά για μενα, για την ψυχολογία μου, την ηρεμία μου, για να τα βγάλω από μέσα μου... Και για κάθε μανούλα σαν και μενα, για να ξέρει ότι δεν είναι μόνη!

Όλα ξεκίνησαν πριν πολλά χρόνια (πω πω αισθάνομαι μαθουσάλας ξαφνικά!). Από τότε που γνωριστήκαμε με τον σύζυγό μου, γνώριζα για τη δουλειά του και τις απαιτήσεις της. Παρόλα αυτά δεν με σταμάτησε από το να είμαστε μαζί. Εξάλλου για μενα τα συναισθήματα είναι πιο σημαντικά! Βέβαια όταν είσαι απλά ζευγάρι, δεν έχεις τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που φέρνουν τα παιδιά και συχνά δεν τις φαντάζεσαι καν (ή μάλλον τις φαντάζεσαι πολύ πιο απλουστευμένες). Γενικότερα εγώ ζούσα στο ροζ συννεφάκι μου και πίστευα ότι όλα θα έρθουν εύκολα, όμορφα, απλά και μαγικά... θα γίνουν από μόνα τους!

Με τον ερχομό των παιδιών τα πράγματα άλλαξαν. Οι λίγες μέρες απουσίας από το σπίτι άρχισαν να γίνονται κουραστικές και τρομακτικές και δεν έχουν πια καμία σχέση με την πρότερη κατάσταση όπου η απόσταση ήταν αφορμή για να "τονωθεί" η σχέση. Τώρα πια υπάρχουν διαστήματα που νιώθω - και στην ουσία είμαι - πραγματικά single mom. Όταν ο μπαμπάς λείπει από το σπίτι για κάποιους μήνες και δυστυχώς η επικοινωνία είναι αραιή, τα παιδιά παλεύουν να αποδεχτούν ότι δεν τα παράτησε κανείς και εγώ παλεύω με τις μικρές καθημερινές προκλήσεις μόνη... ναι είμαι μια single mom και ας μη το θέλει κανένας από τους δυο μας.

Όχι, δεν θα το παίξω "ειδική". Αν περίμενες ένα άρθρο με συμβουλές, έκανες λάθος. Απλά προσπαθώ για το καλύτερο και ελπίζω πως θα τα καταφέρω. Πρέπει να τα καταφέρω, γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή! Στην ουσία όμως δεν ξέρω πως να το χειριστώ.

Από τη μία έχω τον αντρούλη μου και δοξάζω το Θεό που είμαστε μαζί, ενωμένοι και αγαπημένοι στην οικογένειά μας. Προσπαθώ να μπω στη θέση του, αλλά είναι δύσκολο. Αναγκάζετε να αφήσει την οικογένειά του χάριν της δουλειάς και απλά στην παρούσα φάση δεν έχει επιλογή, ούτε λόγο. Προσπαθεί να επικοινωνήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, να ακούσει εμένα και τα παιδιά, τα παράπονα και τις περιπέτειές μας και να καλύψει το κενό της φυσικής απουσίας του.

Από την άλλη έχω τα παιδιά που είναι μικρά ακόμη και δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν για ποιο λόγο λείπει ο μπαμπάς. Εννοείται ότι το εξηγώ και προσπαθώ να το δώσω με παραδείγματα και ιστορίες που καταλαβαίνουν και αντιλαμβάνονται, όμως και πάλι η έννοια της "δουλειάς" είναι δύσκολο να κατανοηθεί από ένα 2χρονο. Μερικές φορές αισθάνομαι πως κάθε φορά τα παιδιά βιώνουν μια εγκατάλειψη ή ένα μικρό διαζύγιο! 

Όταν ο ταρζανάκος μου ήταν 3 με ρωτούσε συχνά αν θα ξανάρθει ΠΟΤΕ ο μπαμπάς... ακόμη και αν έλειπε μόνο ένα 3ήμερο ή μια βδομάδα. Εκεί απλά λιώνεις μέσα σου και εξηγείς με χαμόγελο και αγάπη! Τώρα πια στα 4+ φαίνεται ότι το έχει καταλάβει, αλλά εννοείται ότι δεν το έχει αποδεχτεί και δεν θέλει κιόλας! Μιλάει με τον μπαμπά του, του λέει τα νέα του, αναφέρετε συνέχεια σε αυτόν σαν να είναι συνέχεια στο σπίτι και γενικά έχει μια συμπεριφορά πολύ βοηθητική προς εμένα. Ωστόσο, υπάρχουν συχνά στιγμές που βάζει τα κλάματα, που λέει πως δεν αντέχει να περιμένει άλλο την επιστροφή του μπαμπά, ξυπνάει κάποια πρωινά έχοντας πάρει την απόφαση ότι "σήμερα θα γυρίσει γιατί μου έλειψε" και επίσης μια μέρα αποφάσισε να τηλεφωνήσει στη δουλειά και να απαιτήσει να γυρίσει ο μπαμπάς (ε ναι, είναι παιδί μου!). 

Ωστόσο μετά από μήνες απουσίας, βλέπω τα παιδιά μου να έχουν μεταλλαχθεί, να κάνουν κάθε μέρα μία μικρή επανάσταση, να έχουν περισσότερα νεύρα και γενικά να έχουν κουραστεί από την όλη κατάσταση. Φυσικά στις πιο δύσκολες φάσεις συμβουλεύτηκα ψυχολόγο για να μπορέσω να διαχειριστώ τη συμπεριφορά τους. Μια γνώμη ενός ειδικού βοηθάει σίγουρα, ειδικά αν το παιδάκι σου δεν τρώει για μέρες. Αλλά ας μη γελιόμαστε... αυτό που είναι βάλσαμο και γιατρεύει τα πάντα είναι η επιστροφή του μπαμπά, η παρουσία και των δύο γονιών στο σπίτι, γιατί τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο γονείς!

Και δεν φτάνει που είσαι μόνη μαμά (εννοώ μόνη, χωρίς γονείς-πεθερικά, νταντάδες), τρέχεις στα σχολεία, στις δραστηριότητες, να μαγειρέψεις, να καθαρίσεις κλπ κλπ, να σου έρχονται και οι άτιμες οι αρρώστιες... Και τι κάνεις τότε; Θα μου πεις εννοείται πως φροντίζεις τα παιδιά σου. Συμφωνώ, αλλά όταν χτυπάει εσένα η αρρώστια; Και όταν είσαι τέζα στον καναπέ, με το θερμόμετρο παραμάσχαλα, αγκαλιά με τη λεκανίτσα σου (για τους εμετούς) και σε μια κατάσταση απόλυτης νιρβάνας; Και τα παιδιά σου είναι ουσιαστικά μόνα στο σπίτι, γιατί δεν έχεις βοήθεια...; Εκεί αρχίζουν τα πολύ δύσκολα... Ειδικά όταν ακούς μέσα στη νιρβάνα σου τα μικρά σου να μοιράζονται για μεσημεριανό ότι έχουν βρει στα ντουλάπια (από κριτσίνια, μπισκότα, μέχρι ζελεδάκια). Εκεί και αν έχεις τύψεις! Εκεί και αν αισθάνεσαι μόνη! [Για την ιστορία, τα παιδιά μου δεν λιμοκτόνησαν τελικά. Μόλις επικοινώνησα με το περιβάλλον τους παρήγγειλα απ' έξω. Αγιο delivery!]

Και κάπου εκεί βγαίνουν και οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις, και αυτό το άτιμο το παιχνιδομάγαζο βγάζει αυτή τη διαφήμιση με τον ναυτικό που μιλάει με το παιδάκι του τα Χριστούγεννα. Και κάθε φορά που τη βλέπω απλά σπαράζω. Για κάποιους μπορεί να μη λέει τίποτα, για μένα λέει πολλά. [Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όλες τις μανούλες-συζύγους ναυτικών!]

Δεν θα αναφερθώ καθόλου στις πραγματικές ηρωίδες της ζωής που όλο αυτό το περνάνε επί μονίμου βάσεως, με παιδιά που μπορεί να χρειάζονται ειδική περιποίηση, με ανίατες ασθένειες και με καθόλου βοήθεια! Απλά προσκυνώ! Αξίζετε τον θαυμασμό όλων!

Αν λοιπόν είσαι και εσύ μία single mom, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη, να ξέρεις πως δεν είσαι μόνη. Υπάρχουν πάρα πολλές εκεί έξω σαν και μας που παλεύουν μόνες. Αλλά και από επιλογή να είσαι, ούτε εσύ είσαι μόνη, γιατί υπάρχουν και άλλες τόσες! 

Εσύ μόνη μαμά μπορείς και θα τα καταφέρεις να ανταπεξέλθεις σε αυτό! Γιατί είσαι δυνατή και μπορείς να καταφέρεις τα πάντα!

Μαμαναγνώσματα: WHALE DONE! Εστιαζόμαστε στα θετικά!

Με αφορμή ένα πολύ ωραίο και θετικό βιβλίο που διάβασα θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις-σημειώσεις μου μαζί σας. Πρόσφατα, λοιπόν, διάβασα το "WHALE DONE!" του Ken Blanchard ή όπως είναι ο ελληνικός τίτλος "Μπράβο της Φάλαινας!", όπου αναλύει τη δύναμη των θετικών σχέσεων.

Το βιβλίο εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο εκπαιδεύονται οι φάλαινες-δολοφόνοι σε ένα ζωολογικό πάρκο και το πως μαθαίνουν να εκτελούν διάφορα ακροβατικά κόλπα, χωρίς κακομεταχείριση, αλλά χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης-φιλίας και θετικής επικοινωνίας με τους εκπαιδευτές, με αποτέλεσμα να θέλουν οι ίδιες να συμμετέχουν στην παράσταση αφού πρόκειται για μία θετική εμπειρία για αυτές. Πώς γίνεται αυτό; Δίνουν έμφαση στα θετικά και όχι στα αρνητικά. Δίνουν μεγάλη σημασία όταν το ζώο κάνει αυτό που του ζητάνε. Όταν όμως κάνει λάθος απλά το αγνοούν, επανεστιάζουν την ενεργητικότητα και ανακατευθύνουν τη συμπεριφορά του αλλού. Αυτή η απλή και αποτελεσματική στρατηγική επιτρέπει στους εκπαιδευτές να δημιουργούν νέες καταστάσεις στις οποίες μπορούν να πιάνουν τα ζώα να κάνουν κάτι σωστά.

Από αυτό το παράδειγμα μπορούμε να μάθουμε πολλά για τις δικές μας σχέσεις, κάθε είδους (με τα παιδιά μας, τον σύντροφό μας, φιλικές, επαγγελματικές). Καταρχάς, είναι πολύ σημαντικό να δίνουμε έμφαση στα θετικά! Στα θετικά στη ζωή μας, στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, στη δουλειά μας, στις καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά. Είναι πολύ πιο ωραίο να πιάνουμε τους άλλους να κάνουν κάτι σωστό, από το να τους πιάνουμε να κάνουν κάτι λάθος. Τι εννοώ με αυτό; Αντί να τονίζουμε τα αρνητικά που κάνει κάποιος και να διαμαρτυρόμαστε, να γκρινιάζουμε, να τον επιπλήττουμε κ.ο.κ., μπορούμε να εστιαστούμε, να επαινέσουμε και να ενθαρρύνουμε τα θετικά! Μπορούμε λοιπόν να εστιάζουμε την προσοχή μας στην καλή συμπεριφορά και όχι στην κακή. Όσο περισσότερη προσοχή δίνουμε σε μία συμπεριφορά, τόσο θα επαναλαμβάνεται. Αν λοιπόν προσέχουμε τα αρνητικά, ενισχύουμε ακριβώς τη συμπεριφορά εκείνη που δεν θέλουμε! Και νομίζω, οτι ειδικά οι γονείς, το αντιλαμβάνονται αυτό πολύ έντονα!

Σύμφωνα με το βιβλίο υπάρχουν δύο είδη αντιδράσεων στις σχέσεις μας με τους άλλους:

• Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΣΑΔΑΣ, δηλ. όταν πιάνουμε τους άλλους να κάνουν κάτι λάθος, και
• ΤΟ ΜΠΡΑΒΟ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ (whale done: λογοπαίγνιο του Well done!), όταν πιάνουμε τους άλλους να κάνουν κάτι σωστό.

Αν μεγαλώνοντας μας μεταχειρίζονταν με τη μέθοδο της κατσάδας, ίσως έχουμε την τάση να την διαιωνίσουμε στις σχέσεις μας με τους άλλους. Πόσο καλό όμως είναι αυτό για τις φιλικές, ερωτικές ή ακόμα και τις επαγγελματικές μας σχέσεις; Και πόσο μάλλον για τη σχέση μας με τα παιδιά μας; Προσέχοντας τα αρνητικά περνάμε καλά; Μήπως απλά μιζεριάζουμε κατηγορώντας όλο τον κόσμο για τα λάθη του και για τις άσχημες καταστάσεις που βιώνουμε εξαιτίας αυτών των λαθών; Μήπως απλά βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του θύματος για τα πάντα; Και τι παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά μας από αυτή τη στάση ζωής; Ας αφυπνιστούμε λοιπόν και ας πούμε κάτι θετικό όταν κάτι πηγαίνει καλά!

Πώς λειτουργεί το Μπράβο της Φάλαινας:

• Επαινούμε τους άλλους αμέσως.
• Είμαστε σαφείς ως προς το τι έκαναν σωστά ή σχεδόν σωστά.
• Εκφράζουμε τα θετικά μας συναισθήματα γι' αυτό που έκαναν.
• Τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν την καλή δουλειά.

Προσοχή, όμως, το Μπράβο της Φάλαινας λειτουργεί μόνο όταν είμαστε ειλικρινείς και έντιμοι με τους άλλους. Αν υποψιαστούμε ότι οι άλλοι θεωρούν ανειλικρινείς τις θετικές μας αντιδράσεις, τότε πρέπει να τους μιλήσουμε ειλικρινά, να παραδεχτούμε ότι ως τώρα ήμασταν αρνητικοί και ότι θέλουμε να αλλάξουμε την κατάσταση. Και τέλος να ζητήσουμε την βοήθειά τους γι’ αυτό.

Από προσωπική εμπειρία θα πω ότι είναι πολύ πιο όμορφο, χαρούμενο και ανακουφιστικό να εστιάζεις στα θετικά σε μία σχέση (κάθε είδους). Το κλίμα γίνεται καλύτερο και φεύγει η ένταση και η κακή ενέργεια! Είναι πάντα εύκολο; Όχι, σχεδόν ποτέ! Ειδικά με τα παιδιά, που πραγματικά μπορεί να με τρελάνουν ή με τον σύντροφό μου, που το ευκολότερο είναι να τον κατηγορήσω για όλα. Όπως όλες οι αλλαγές στη ζωή μας, για να πετύχει, θέλει προσπάθεια και εξάσκηση. Όσο συχνότερα το εφαρμόζουμε, τόσο πιο εύκολο θα είναι, μέχρι να μας γίνει βίωμα, συνήθεια, μία αυτόματη ενέργεια.

Από εδώ και στο εξής, λοιπόν, όταν βλέπουμε κάτι άσχημο και αρνητικό ανακατευθύνουμε την ενέργειά μας σε κάτι άλλο. Και όταν κάτι πάει στραβά; Πως το ξεκαθαρίζουμε; Πως ξεκινάμε; 

• Περιγράφουμε το λάθος ή το πρόβλημα το συντομότερο δυνατό, καθαρά και χωρίς να επιρρίπτουμε ευθύνες. 
• Δείχνουμε καθαρά τις αρνητικές του συνέπειες. 
• Αναλόγως την περίσταση (και αν ταιριάζει), παίρνουμε επάνω μας την ευθύνη επειδή δεν είχαμε ξεκαθαρίσει τι ζητούσαμε. 
• Εξηγούμε ξανά το τι θέλουμε, φροντίζοντας να γίνει απόλυτα κατανοητό.
• Εκφράζουμε την αμείωτη εμπιστοσύνη μας και την πίστη μας στο πρόσωπο του άλλου.

Αν λοιπόν μετά από αυτή την ξεκάθαρη κουβέντα παρατηρήσουμε ότι ο άλλος έκανε κάτι σωστά ή σχεδόν σωστά, δεν πρέπει να του εκφράσουμε τα θετικά μας συναισθήματα; Δεν αξίζει ένα Μπράβο της Φάλαινας;

Εννοείται πως υπάρχουν άνθρωποι, πράγματα και καταστάσεις τα οποία μας ενοχλούν, μας εκνευρίζουν, μας στενοχωρούν και γενικά μας ρίχνουν ψυχολογικά, μετατρέποντας τη συμπεριφορά μας σε αρνητική. Γιατί όμως τα προσέχουμε; Αξίζουν τη σημασία που τους δίνουμε; Και τι θα καταφέρουμε αν ασχολούμαστε με αυτά; Από την άλλη πλευρά, καθημερινά βιώνουμε ωραίες καταστάσεις, επικοινωνούμε με ανθρώπους που νοιάζονται για εμάς και ανακαλύπτουμε υπέροχα πράγματα. Δεν αξίζει λοιπόν να τους δώσουμε λίγη σημασία; Αν εστιαζόμαστε στα αρνητικά μπορεί να προσπεράσουμε όλα τα όμορφα και θετικά της ζωής μας, να μην αντιληφθούμε καν ότι υπάρχουν, να μην τα βλέπουμε. Πόσο διαφορετική θα ήταν λοιπόν η καθημερινότητά μας αν βλέπαμε όλα τα θετικά σημεία της; Δεν είναι προτιμότερο αντί να βλέπουμε τα λάθη των άλλων, να βλέπουμε κάθε τι σωστό που κάνουν;

Ας μετατραπούμε, λοιπόν, σε πιο χαρούμενους, ευχάριστους και θετικούς ανθρώπους!